صبر در مصيبت قتيبه اعشى مىگويد : براى عيادت فرزند حضرت امام صادق عليه السلام به محضر آن بزرگوار مشرّف شدم ، ناگهان حضرت را بر درب خانهء نگران و محزون ديدم ، گفتم فدايت گردم ، كودك در چه حال است ؟ فرمود : به خدا سوگند آشفتگى و بلا بر اوست . وارد خانه شد و ساعتى درنگ كرد ، آنگاه به سوى ما بازگشت در حالى كه چهرهء مباركش مىدرخشيد و دگرگونى و حزن از او بر طرف شده بود ، اميدوار شدم كه كودك سالم شده ؛ گفتم : فدايت شوم كودك در چه حال است ؟ فرمود : از دنيا رفت ، گفتم : فدايت گردم او كه زنده بود شما را نگران و غصه‌دار ديدم و اكنون كه مرده تو را بر اين حال مىبينم ؟ مطلب از چه قرار است ؟ فرمود : ما اهل بيتى هستيم كه پيش از مصيبت جزع مىكنيم ، هنگامى كه قضاى الهى جارى شد به قضايش رضا مىدهيم و به امرش تسليم مىشويم « 1 » ! بهشت با عبادت اندك ابوبصير از حضرت امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه آن حضرت فرمود : من در طواف بودم كه پدرم بر من گذشت در حالى كه به خاطر جوانيم در عبادت سخت كوش بودم و عرق مىريختم ، به من فرمود : پسرم جعفر ! بىترديد هرگاه خدا بنده‌اى را دوست بدارد او را به بهشت مىبرد و عمل

--> ( 1 ) - الكافى : 3 / 225 ، باب الصبر والجزع والإسترجاع ، حديث 11 ؛ وسائل الشيعة : 3 / 275 ، باب 85 ، حديث 3639 ؛ بحار الأنوار : 47 / 49 ، باب 4 ، حديث 76 .